ไปเดินเล่นบนดาวพลูโต

 

ดินแดนแสนไกลสู่สุดขอบระบบสุริยะนั้น มีแต่ความหนาวเย็นจัดและความมืด ด้วยดวงอาทิตย์ (Sun) ส่่องแสงไปถึงน้อย ดาวเคราะห์และดวงจันทร์ในบริเวณนั้นผืนแผ่นดินจึง เป็นน้ำแข็งหนาและมีความเค็ม ด้วยเหตุที่มีองค์ประกอบ 2 สิ่งนั้นอาจมีความเป็นไปได้ของระบบชีวิตบางอย่าง เนื่องจากของเหลวนั้นมีก๊าซออกซิเจน ซึ่งต้องใช้เวลาและ เทคโลยีชั้นสูงสืบค้นต่อไป สิ่งที่มักจะสงสัยอีกประการหนึ่ง เหตุใดจึงต้องไปสำรวจสิ่งที่อยู่ห่างไกลเช่นนั้น หนึ่งในเหตุผลคือเรากำลังตามหา แหล่งที่มีองค์ประกอบก่อให้เกิดระบบ มนุษย์บนโลก เพราะเราทราบแล้วว่าดาวหาง (Comet) เปรียบเสมือนผึ้งน้อยในจักรวาล ที่นำพาออกละอองอนุภาคต่างๆจาก แดนไกลเข้ามาในระบบสุริยะ (Solar System) และอาจมีบางส่วนถูกทิ้งไว้ขณะผ่านสู่ระบบสุริยะชั้นนอก เช่น ดาวพลูโต หรือดาวเคราะห์อื่นๆ ในดินแดนน้ำแข็ง

เป้าหมายแรกต่อการสำรวจในดินแดนน้ำแข็งในทศวรรษนี้ โดยยานขอบฟ้าใหม่ (New Horizons) มีภารกิจเพื่อศึกษาดาวพลูโต (Pluto) ดาวบริวารของพลูโต และวัตถุใน แถบไคเปอร์ (Kuiper belt) ทั้งนี้ป็นส่วนหนึ่งของโครงการ สุดขอบดินแดนใหม่ (New Frontiers) โดยได้ออกเดินทางจากโลก เมื่อ 19 มกราคม คศ. 2006 และได้ผ่าน เข้าใกล้ดาวพลูโต เมื่อเมื่อ14 กรกฎาคม คศ. 2015 มีระยะห่าง 12,500 กิโลเมตร (7,800 ไมล์) เหนือพื้นผิวของดาวพลูโต จึงทำให้มีภาพและข้อมูลด้านอวกาศเพื่อเข้าใจ และเรียนรู้ดาวเคราะห์แคระ (Dwarf planet) ดวงนี้ แม้ขณะนี้ยังไม่พบสิ่งใดๆเพราะเพียงเป็นทางผ่านของยานสำรวจ แต่เราก็มีข้อมูลเพิ่มมากขึ้นไม่น้อย ถ้าคุณอยาก จะไปเดินเล่นบนดาวพลูโตจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

แน่นอนว่า ถ้าน้ำหนักตัว คุณเคยชั่งบนโลกได้ 50 กก. ที่ดาวพลูโต จะชั่งได้เพียง 3.5 กก.และตัวโยกลอยไปมาคล้ายจะปลิว พร้อมสัมผัสความหนาวเย็นเข้ากระดูกสุดขั้ว -230°C ตลอดวันโดยเฉพาะฤดูหนาวแถบขั้วใต้ คุณจะมองไม่เห็นดวงอาทิตย์นานติดต่อกันถึง 20 ปี แหล่งเดียวคือ แสงจากดวงจันทร์ชารอน (Sharon Moon) เป็นแสงอ่อนๆสะท้อนมา คล้ายๆริบหรี่สาดส่องแสงน้อยกว่าที่เรามองดวงจันทร์ จากโลกของเราเอง 1,000 เท่า จะเห็นดวงจันทร์ชารอนสีเทา ขนาดใหญ่โตกว่า 7 เท่า เพราะดวงจันทร์ชารอน โคจรใกล้กับ ดาวพลูโต

ไปเดินเล่นบนดาวพลูโต
ขณะเดียวกันใต้เท้า ที่คุณยืนบนแผ่นดินของพลูโตเต็มไปด้วยน้ำแข็ง มีเขม่าสีดำหนาอาจจะเรียกได้ว่าหิมะดำ รอบๆตัวคุณมีแต่ความสลัว แต่ก็จะไม่มืดสนิท เวลา 1 วัน ดาวพลูโต มี 153 ชั่วโมง ไม่แน่ใจนักว่า ใน 1 วัน คุณต้องรับประทานอาหารที่นั่นกี่มื้อ ? และคุณจะต้องแปลกใจอีกว่า ดวงอาทิตย์บนดาวพลูโต มองเห็นจุดเล็กนิดเดียว โดยโผล่ขึ้นทาง ทิศตะวันตกและตกทางทิศตะวันออก เพราะดาวพลูโตหมุนรอบตัวเองกลับด้าน ซึ่งตรงกันข้ามกับโลกของเรา ในวันดีคืนดีคุณอาจพบน้ำพุดนตรีตาม เกาะแก่งหินน้ำแข็งบน ดาวพลูโต เพราะปริมาณของสารกัมมันตรังสีโพแทสเซียมในแกนหินของดาวพลูโต หากมีความเข้นข้นพอเพียงก็สามารถผลิตความร้อนละลาย น้ำแข็งผลักดันพุ่งทะลุผิวขึ้น มาให้เชยชม แต่สิ่งสำคัญที่ต้องทราบอีกคือ รับประกันว่าคุณจะมีอายุสั้นไม่เกิน 6 เดือนที่นั่น เพราะเวลาบนดาวพลูโต 1 ปี เท่ากับ 248 ปี ของโลก

สำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงหากคุณไปเยือนดาวพลูโต อย่างน้อยคุณต้องเดินทางรอนแรมไปในอวกาศอย่างโดด่ดี่ยว 10 ปีเต็ม ต้องพุ่งทยานไปในความเร็ว 40,000 กม./ชม. อย่างไม่หยุดพัก ต้องมียานอวกาศขนาดใหญ่เพื่อบรรทุกสัมภาระเสบียงอาหาร น้ำและเชื้อเพลิงจำนวนมาก ซึ่งยังคงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยากยิ่ง ต่อการเดินทางระยะไกล เช่นนี้ และปัญหาที่ยิ่งใหญ่คือ การรอดชีวิตกลับสู่โลก ทุกอย่างคือโจทย์ที่จะต้องรอท้าทายความสามารถมนุษย์