คำทำนายโลกอาจพินาศ เพราะแผ่นดินไหว

หนังสือ The Jupiter Effect ทฤษฎีผลกระทบจากดาวพฤหัสทำให้โลกแผ่นดินไหว

ตำแหน่งดาวเคราะห์ในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1982

เมื่อ 36 ปี ที่ผ่านมา (ค.ศ.1974) John Gribbin ผู้มีความรู้ด้านดาราศาสตร์ฟิสิกส์
และ Strphen Plagemann ได้เขียนหนังสือ The Jupiter Effect : The Planets
as Triggers of Devastating Earthquakes (ผลกระทบของดาวพฤหัส จะทำให้
โลกพินาศด้วยการเกิดแผ่นดินไหว) จำนวน 178 หน้า และหนังสือ Jupiter Effect
Reconsidered (แนวคิดใหม่ เรื่องผลกระทบจากดาวพฤหัส) อีกเล่มจำนวน 182
หน้าในปี ค.ศ. 1982

โดยอธิบายว่า เมื่อใดดาวเคราะห์มีทางโคจร เป็นระนาบเส้นตรงแนวเดียวกับโลก
จะส่งผลสู่ สนามแรงโน้มถ่วง มายังโลกทำให้เกิดแผ่นดินไหว (Earthquakes)
และจะเกิดขึ้นในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1982 บริเวณรอยเลื่อน San Andreas

ก่อนถึงวันดังกล่าว นักดาราศาสตรทั้งหลาย จึงสำรวจวงโคจรจากแผนที่วงโคจร
ตำแหน่งวัตถุบนขอบฟ้า อย่างโกลาหล พบว่า

จากมุมกว้างของดาวเคราะห์ชั้นใน ดาวอังคาร (Mars) โลก (Earth) และดาวศุกร์
(Venus) มีตำแหน่งเกือบระนาบเดียวกัน ยกเว้นดาวพุธ (Mercury)

ส่วนดาวเคราะห์ชั้นนอก มีดาวเสาร์ (Saturn) ดาวพฤหัส (Jupiter) ทำมุมระนาบ
เดียวกับดาวเคราะห์ชั้นใน คือ ดาวอังคาร (Mars)

ในหลักเกณฑ์วิทยาศาสตร์แล้ว การมองเห็นล่วงหน้าเช่นนั้นเชื่อว่า ตำแหน่งแนว
เส้นของ ดาวเคราะห์ทั้งหมด ไม่ควรจะมีผลกระทบใดๆ เพราะตลอดเวลา 4.5 พัน
ล้านปีตั้งแต่กำเนิด ระบบสุริยะยังไม่พบหลักฐาน ที่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์
เกี่ยวกับเรื่องนี้

เหตุผลสำคัญคือ ดวงอาทิตย์ ส่งแรงดึงดูดด้วยพลังอันแข็งแกร่ง มายังโลกเพื่อ
รักษาวงโคจรโลก ให้โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ นอกจากนั้นดวงอาทิตย์ และดวง
จันทร์ีมีอิทธิพลต่อโลกในเรื่อง น้ำขึ้น-น้ำลง ส่วนดาวพฤหัส มีความสามารถส่ง
แรงดึงดูดต่อ ดาวหาง (Comet) ที่ผ่านเข้ามาทำให้ อาจเปลี่ยนแปลงทางโคจรได้

ซึ่งคำทำนายดังกล่าวของ John Gribbin และ Strphen Plagemann ระบุไว้ว่าจะ
ทำให้โลกจบสิ้น จากการหมุนรอบตัวเองเร็วขึ้น จึงเกิดแรงทำให้พื้นผิวโลกปั่นปวน
แตกแยก ซึ่งข้อมูลในวันนั้นมิได้มีผลใดๆ เกิดขึ้นอย่างรุนแรง คงมีเพียงระดับน้ำ
ทะเลสูงขึ้น จากปกติ 0.04 มิลลิเมตร

ยาเม็ดป้องกัน ก๊าซพิษจากดาวหาง

ยาเม็ดป้องกันก๊าซพิษจากดาวหาง

โปสการ์ดโฆษณา เปรียบเทียบผู้ที่รับประทานยาป้องกัน ไม่ต้องคอยหลบพิษของดาวหาง

โปสการ์ด แสดงในเห็นพิษสงของดาวหาง ในยุคนั้น

เมื่อ 100 ปีที่ผ่านมา (ค.ศ.1910) ดาวหางฮัลเลย์ (Halley's Comet) ผ่านเข้าใกล้
โลก มีระยะทางห่างจากโลกราว 22.5 ล้านกิโลเมตร ทำให้เป็นข่าวที่สนใจของ
ชาวโลก โดยเฉพาะยุโรปและอเมริกา ด้วยจะมองเห็นดาวหาง พาดผ่านโลกใน
วันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1910 อย่างใกล้ชิด

ก่อนหน้านั้น ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ (ปีเดียวกัน) นิตยสารชั้นนำ New York Time รายงานข่าว อธิบายเรื่องดาวหางได้พาดหัวตัวใหญ่ ว่า “หางของดาวหางมียาพิษ”
ซึ่งเป็นการได้ข้อมูลจาก หอดูดาว Yerkes ใน Wisconsin ว่า

องค์ประกอบของดาวหาง มีก๊าซพิษประเภทไซยาไนด์ (Cyanide) อยู่บริเวณหาง
ของดาวหาง (Comet)

ในเนื้อหารายละเอียดเรื่องราวดังกล่าว ข้อเท็จจริงนักดาราศาสตร์ ชาวฝรั่งเศลชื่อ
Camille Flammarion ได้แสดงความเห็น ว่าอาจซึมซาบเข้ามาในชั้นบรรยากาศ
ของโลก และเป็นไปได้ที่จะผสมเข้ากับอากาศ เป็นมลพิษอันตรายและสิ่งมีชีวิต
บนโลกสูดดม

กระแสความตื่นกลัวมลพิษจากดาวหาง เกิดขึ้นทันที โดยไม่สนใจความเป็นจริง
ประกอบกับ ผู้คนยุคนั้น ยังมีความรู้ทางวิทยาศาสตร์น้อย จึงมีบางคนหัวใสคิดหา
ช่องทางขายสินค้า จึงผลิต Comet pills (ยาเม็ดดาวหาง) ออกจำหน่าย

อธิบายสรรพคุณว่า ยาเม็ดชนิดนี้รับประทาน เพื่อป้องกันรังสีของก๊าซพิษจากดาว
หางฮัลเลย์ (Halley's Comet) โดยเฉพาะ สามารถป้องกันพิษจากบริเวณหางของ
ดาวหาง ทำให้เป็นสินค้าที่ขายดีในทันใด

แต่ภายหลัง Even Percival Lowell นักดาราศาสตร์ อีกคนทราบเรื่องราววุ่นวายนี้
จึงรีบแสดงความเห็น และทำความเข้าใจใหม่ ว่าหางของดาวหางนั้นมีก๊าซพิษจริง
แต่จำนวนน้อย แทบไม่มีผลกระทบต่อประชากรของโลก

มนุษย์ดาวอังคาร

Percival Lowell และแผนที่ต้นฉบับของดาวอังคาร

แผนที่ดาวอังคารของ Giovanni Virginio Schiaparelli นักดาราศาสตร์ชาวอิตาลี

แผนที่ดาวอังคารของ Percival Lowell นักดาราศาสตร์ ชาวอเมริกัน

ดวงอาทิตย์มีดาวหางและสะเก็ดดาว เป็นตัวก่อเชื้อเพลิง

็New Search for Extraterrestrial Intelligence

เมื่อ 142 ปี ที่ผ่านมา (ค.ศ.1868) Sir Joseph Norman Lockyer นักดาราศาสตร์
ชาวอังกฤษ ใช้ Spectroscopy (เครื่องมือวัดปริมาณ และคุณสมบัติของสารเคมี
โดยใช้หลักการดูดซับแสง) พบก๊าซฮีเลียมบนดวงอาทิตย์ จึงได้ถูกบันทึกลงใน
วารสารด้านวิทยาศาสตร์ Nature ปีถัดมา

แต่ในปี ค.ศ.1890 ปรากฎว่า Sir Joseph Norman Lockyer แจ้งขอให้ใส่ข้อมูล
เพิ่มเติมอย่างเป็นทางการ อ้างว่าสมมุติฐานการวิจัยอุกกาบาต (The Meteoritic
Hypothesis) พบว่าปรากฎการณ์ บนพื้นผิวดวงอาทิตย์เกิดขึ้น อย่างมากมายนั้น
มีเงื่อนไขเกี่ยวข้องกับ อุกกาบาตซึ่งมีอยู่บน ดวงอาทิตย์

ซึ่งอธิบายได้ว่า ดาวหาง (Comets) และสะเก็ดดาวตก (Meteors) เป็นตัวก่อเชื้อ
เพลิงให้พลังงานเกิดขึ้น แสงแวววาวของเนบิวล่า (Nebula) ออโรล่า (Aurorae) หรือดาวแปรแสง (Variable star) มีข้อสันษิฐานว่าทั้งหมดเกิดขึ้นจากอุกกาบาต

โดยแสงที่เปล่งออกมาคือ รังสีจากวัตถุ (Cosmic bodies) ที่มีความหลากหลาย
เหตุเพราะเกิดการ ลากจูงหรือหลั่งไหล เข้ามาจาก ช่องว่างระหว่างดาวเคราะห์ (Interplanetary Medium)

การแสดงเหตุผลดังกล่าวนั้น ภายหลังนักวิทยาศาสตร์ได้วิเคราะห์ ข้อผิดพลาด
ของ Sir Joseph Norman Lockyer เพราะเป็นการมอง การเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
และรีบด่วนสรุปผล มีฐานข้อมูลน้อยเกินไป ขาดรายละเอียด ที่จะนำมาประกอบ
สมมุติฐานได้อย่างเพียงพอ

โลก-กลวงโบ๋

แนวคิดภายในโลกกลวงโบ๋

เมื่อ 237 ปี ที่ผ่านมา (ค.ศ.1773) Frederick William Herschel นักดาราศาสตร์
และศิลปินดนตรี ชาวอังกฤษผู้โด่งดังและมีชื่อเสียง มีความสามารถสืบค้นรูปทรง
ของกาแล็คซี่ทางช้างเผือก (Milky way galaxy) และ การโคจรของดวงอาทิตย์
ในทางช้างเผือก

ยังค้นพบวัตถุ นับพันรายการในห้วงลึกของท้องฟ้า (Deep sky objects) ทั้งสำรวจ
พบดาวยูเรนัส (Uranus) นอกจากนั้นยังเป็นผู้สำรวจพบ Infrared radiation (รังสี
อินฟาเรด) อีกด้วย นับว่าเป็นปรามาจารย์ ด้านวิทยาศาสตร์ชั้นยอด

แต่สิ่งที่เป็นความลับน่าตกใจคือ Frederick William Herschel เชื่อว่ามีสิ่งมีชีวิต
เกิดขึ้นได้บนดาวเคราะห์ (Discovery the planets) ทั้งหมด และบนดวงอาทิตย์
ได้เหตุผลเพราะเชื่อว่าบนดวงอาทิตย์มีบริเวณที่เย็น มีพื้นผิวที่เป็นของแข็ง หรือ
แม้กระทั่งดาว (Star) ที่มีความร้อนสูง โดยคิดว่าจะมีชั้นหนาของเมฆบดบัง และ
มีสิ่งมีชีวิตเกิดขึ้นที่นั้นได้

กล้องดูดาวขนาด 40 ฟุตของ Frederick William Herschel